ՀԵՔԻԱԹ 58. «ԾԱՌԸ»

Մեծ անտառում շատ ծառեր ու կենդանիներ կային: Անտառի թավուտներից մեկում ապրում էր մի հսկա կաղնի: Նա շատ բարի էր ուն ընկերասեր: Հենց անտառում մարդ էր տեսնում կամ իր կողքով ացնող կենդանիներ, կանչում էր նրանց.

-Եկեք ինձ մոտ, մի քիչ նստեք, հանգստացեք, ես էլ իմ ճյուղերով ձեզ հով կանեմ, արևից կպաշտպանեմ, մի քիչ էլ կզրուցենք:

Ու կենդանիները միշտ հավաքվում էին հաստաբուն կաղնու մոտ, զրուցում ու բամբասում: Թռչուններն էլ նստում էին հսկա կաղնու ճյուղերին, զվարթ ու աշխույժ թռչկոտում, երգում ու դայլայլում: Մի քանիսն էլ իրենց համար բույն էին հյուսել կաղնու ճյուղերին ու բնակություն  հաստատել այնտեղ: Կաղնու փչակում էլ ապրում էին արագաշարժ ու ժիր սկյուռիկները:

Ծառը նրանց հյուրասիրում էր իր կաղիններով ու բոլորը նրանից գոհ էին ու ապահով էին բազում վտանգներից: Կարծես թե ուրախ էր կաղնու կյանքը, բայց նրան տխրեցնում էր մի բան: Այն, որ միշտ կանգնած էր նույն տեղում: Նա երազում էր կենդանիների պես քայլել, վազվզել անտառում, թռչունների նման թռչել երկնքում, մոտենալ ամպերին, վերից տեսնել, թե ինչ կա-չկա իրենց մեծ անտառում:

Մի օր էլ կաղնին թգվեց ամբողջ բնով, հավաքեց ուժերն ու ճյուղերով հենվելով կողքի ժայռին՝ վեր քաշեց արմատները հողից: Մեծ ճիգով նախ կարճ արմատները դուրս քաշեց, հետո խորը խրված արմատները: Ճյուղերը ճռճռացին, մի քանիսը կոտրվեցին ու վնասվեցին, բայց կաղնին դիմացավ ցավին, նա սկսեց շարժվել առաջ: Արմատները ծանր թաթերի պես գետնին դնելով ու ճանապարհին հանդիպող ծառերին հրմշտելով ու նեղացնելով՝ կաղնին համառորեն քայլում էր ու քայլում: Նրան սիրող կենդանիներն ու թռչունները զարմացած ու ահաբեկված հեռու փախան, հարևան ծառերը խեթ-խեթ նայեցին կաղնուն, մի քանիսն էլ թոթվեցին ուսերն ու զարմացած ժպիտով նայեցին բարի կաղնու տարօրինակ արարքին:

Սկզբում կաղնին գոհ ու  հպարտ էր, որ ինքն էլ կարող է քայլել անտառում: Քրտինքի կաթիլները գլորվում էին նրա տերևների վրայով, նա հևում էր, բայց շարունակում էր քայլել ու քայլել: Նա քայլեց մինչև մութն ընկնելը, հասավ գետափ ու շնչասպառ կանգ առավ: Այդպես մնաց մի քանի ժամ: Շուրջը նայեց, փնտրեց իր բարեկամ կենդանիներին, թռչուններին ու ծառերին, բայց նրանք չկային, մնացել էին հեռվում:

Կաղնին տխրեց, շատ տխրեց: Նա հասկացել էր, որ հազիվհազ քայլում էր, էլ ուր մնաց՝ թռչեր: Չէ, դա իր համար չէ: Այդ մասին նա միայն կարող էր երազել:

Գետակը նկատեց իր կողքին հայտված հսկա կաղնուն, ծարաված կաղնին էլ նայեց գետակի վազող ջրերին: Խնդրեց, որ կանգ առնեն, մնան իր կողքին: Գետակն ալիք տվեց, ձգվեց վեր, ժպտաց կաղնուն ու ասաց.

-Ես կանգ առնել չեմ կարող, ինձ հոսելն է շունչ տալիս: Ես անդադար վազում եմ առաջ, իմ ալիքներով ուժ եմ տալիս ջրաղացներին, իմ ջրով սնվում են ծառ ու ծաղիկ, մարդ ու կենդանի, թռչուն ու միջատ: Գետերը հոսելու համար են ստեղծված:

Կաղնին լռեց, մտածեց ու հասկացավ, որ ինքն էլ իր հողում կանգուն ու ամուր պետք է լինի, ինքը միայն այդպես կարող է ապրել ու սիրվել:

Ու կաղնին կրկին արմատներ ձգեց հողի մեջ, ամրացավ ու շարունակեց ապրել ծառի կյանքով:

Էլեն Մարտիրոսյան

8 տարեկան

Ք. Երևան, Հովհ. Շիրազի անվան 169 դպրոց

Ձեզ կարող է հետաքրքրել նաև

10 մեկնաբանություն

  1. Anna

    shat hetaqrqir heqit e, apres Elen jan

  2. aspram

    shat lavna Elencho jan 😛

  3. aspram

    es inch lav heqiat e apres

  4. SARO

    APRES ELEN JAN

  5. Sona

    Apres Elen Jan, lavn e qo heqiat@!

  6. դդդ

    shat lav heqiat e

  7. Manush

    aprea Elen jan shat hetaqrqir e

  8. Lilit

    Apresssssssssssssss elen jaaaaaaaaaan…shat hetaqrqrqir heqiate…apagaa heqiatasac es…

  9. Ara

    apress elen jan,,qez hajoxutyun em maxtum ays mrcuytum

  10. Hasmik

    Elen jan shat lav heqiat es grel shat apres cankanum em lines misht aydpes xelaci

Մեկնաբանությունները փակված են