ՊԱՈՒԼՈ ԿՈԵԼՅՈ. «ՍՈՒՐԲ ԾՆՆԴԻ ՀԵՔԻԱԹԸ»

- Իսկ ինչ մնում է ինձ, – ասաց երրորդը, – ապա կուզեի, որ մարդիկ` ինձ նայելով` ամեն անգամ Աստծուն հիշեին:

Առաջին ծառից փարախ կառուցեցին, իսկ նրա բնափայտի մնացորդներից մսուր սարքեցին: Երկրորդ ծառից գեղջկական կոպիտ մի սեղան պատրաստեցին, որը հետո մի կահույքավաճառի ծախեցին:Անցան տարիներ, ու անտառում վերջապես փայտահատներ հայտնվեցին: Նրանք կտրեցին մայրիները և տարան դրանք:

Երրորդ ծառի գերանները ծախել չհաջողվեց: Դրանցից  տախտակներ սարքեցին և դրեցին մեծ քաղաքի պահեստներից մեկում:

Ժամանակն անցավ, և մի աստղալից գիշեր ամուսնական մի զույգ, որ օթևան չուներ, որոշեց գիշերել այն գոմում, որ կառուցվել էր առաջին մայրու բնափայտից: Կինը հղի էր և այդ գիշեր նա որդի ծնեց ու նրան տեղավորեց մսուրի մեջ` փափուկ ծղոտի վրա:

Եվ հենց այդ պահին առաջին մայրին հասկացավ, որ իր երազանքը կատարվեց. նա նեցուկ եղավ Երկրի Մեծագույն Թագավորին:

Մանկիկի ծննդից տարիներ անց մի գեղջկական համեստ տան մեջ մարդիկ նստել էին այն սեղանի շուրջ, որը պատրաստված էր երկրորդ մայրու բնափայտից: Նախքան ընթրիքը սկսելը նրանցից մեկը օրհնեց սեղանին դրված հացն ու գինին:

Եվ այդտեղ երկրորդ մայրին հասկացավ, որ հենց այդ պահին ինքը նեցուկ եղավ ոչ միայն գինու սափորին ու հացի պնակին, այլև Մարդու և Աստծու միջև միությանը:

Այդ ընթրիքի  Հաջորդ օրը երրորդ ծառի երկու տախտակներից խաչ սարքեցին: Մի քանի ժամ անց վերքերի մեջ կորած մի մարդու բերեցին և մեխերով խաչին գամեցին: Երրորդ մայրին սոսկաց իր բախտից և սկսեց անիծել իր դաժան ճակատագիրը:

Բայց երեք օր էլ  չէր անցել, երբ նա հասկացավ իր համար նախանշված ճակատագիրը. խաչին գամված մարդը դարձավ Աշխարհի Լուսատուն եւ խաչը դարձավ նրա հարության խորհրդանիշը:

Այսպես կատարվեց երեք լիբանանյան մայրիների ճակատագիրը այնպես, ինչպմես դա միշտ լինում է երազանքների հետ: Դրանք կատարվում են, բայց բոլորովին այլ կերպ, քան պատկերացնում ենք:

Պաուլո Կոելյո