գարուն

Գարնանամուտ

գարունՆշենիներն արթնացել,

Իրար գլխով են անում

Եվ հրճվում են, որ իրենք

Առաջինն են արթնանում:

 

Ձնծաղիկն է ծիծաղում

Լացակումած մի թմբից,

Կարմիր գլխիկն է հանում

Դաղձը խոնավ իր ճմբից:

 

Ցանկապատի մի ճեղքից

Եղինջն իր աչքն է բանում,

Ծիլը թեթև ժպիտով

Ծանր հասկ է խոստանում:

 

Ծանոթ խոսքեր է ասում

Լեզուն բացված մի առու,

Եվ առուները բոլոր

Ձայն են տալիս իրարու:

 

Գարուն, շուտով կփռես

Դու քո թևերը կանաչ,

Ու մանկիկս կթռչի

Ծիծեռնակին ընդառաջ:

 

Եվ ուր որ է կլսեմ

Սարյակների վեճը տաք,

Ակոսներից բարձրացող

Գոլորշու մեջ կապուտակ:

 

Խայտում է հողն, ու հողից

Քնքուշ ծիլերն են խայտում,

Նայում ես այդ բոլորին,

Հրճվանքից սիրտ է պայթում:

 

Նայում եմ այդ բոլորին,

Եվ բոլորից, բոլորից

Արթնանում է կրծքիս տակ

Պատանությունս նորից:

Համո Սահյան

 

Ծաղիկները

-Ո՞ւր գնացին ծաղիկները:

-Սուս, քնած են հողի տակ,

Տաք ծածկված ողջ ձմեռը

Ձյուն-ծածկոցով սպիտակ:

 

Կգա գարնան արևն էլ ետ

Իր շողերով կենդանի,

Ձմռան սաստիկ ցրտերի հետ

Ձյուն-ծածկոցը կտանի:

 

«Ելեք, կասի, իմ մանուկներ».

Ու հենց նրանք իմանան,

Դուրս կհանեն գլխիկները,

Աչիկները կբանան:

Հովհաննես Թումանյան

 

Մարտը

Ա՜խ, էսպես էլ գիժ ամիս,

Մարդու հանգիստ չի տալիս:

Էսօր ուրախ օր կանի,

Վաղը անձրև ու քամի.

Առավոտը պայծառ օդ,

Կեսօրը մութ ու ամպոտ:

Մին հագնում է սպիտակ,

Մին կանաչին է տալիս.

Մի օր ցուրտ է, մի օր տաք,

Մին խնդում է, մին լալիս…

Ա՜խ, էսպես էլ գիժ ամիս:

Հովհաննես Թումանյան

 

3 Մեկնաբանություններ