Հիմա ես քեզ կպատմեմ Ալիսա-Գլորիկի մասին: Ինչու՞ է կոչվում «Գլորի՞կ». Որովհետև նա շարունակ գլորվում ընկնում էր, շարունակ ու ամեն տեղ:
Երկու փայտահատ սոճու խիտ անտառի միջով տուն էին վերադառնում: Ձմեռվա սարսափելի ցուրտ գիշեր էր: Հանկարծ երկնքից վայր ընկավ մի շատ պայծառ և գեղեցիկ աստղ: Նա գլորվեց այլ աստղերի միջով և ընկավ փայտահատներից երկու քայլ հեռու: Երկնքից ընկածը ոսկեկար և բազմածալ թիկնոցի մեջ փաթաթված մի երեխա էր: Փայտահատներից մեկը քնքշորեն բարձրացրեց մանկանն ու ամուր փաթաթեց թիկնոցի մեջ, որպեսզի պաշտպանի սառնամանիքից: Ընկերը զարմացավ նրա բարեսրտության վրա: Եվ այսպես Աստղամանուկը սկսեց հասակ առնել աղքատ փայտահատի մյուս երեխաների հետ:
Շարունակել կարդալ
Կար-չկար մի գեղեցիկ ոզնի կար: Նրա անունը Բիզի էր: Բիզին ուներ իր պես գեղեցիկ մի բաճկոն, որը, սակայն, հնացել էր: Նա որոշեց գնալ սարդ-դերձակի մոտ: Բայց սարդը շատ հեռու էր ապրում: Բիզին մի մե՜ծ սար պիտի բարձրանար, որ հասներ նրան: Ճանապարհին նա որոշեց եղևնուց ասեղներ խնդրել: Դե իսկ եղևնին շա՜տ առատաձեռն է: Նա Բիզիին տվեց ասեղների մի մե՜ծ կապոց: Բիզին շնորհակալություն հայտնեց, վերցրեց կապոցը և շարունակեց իր ճանապարհը:

Անտառում աշնանային մի առավոտ էր: Ծառերը գրեթե մերկացել էին, տերևները դեղնել: Մի նապաստակ քայլում էր անտառով: Հանկարծ նա ծառից կախված մի կարմիր խնձոր նկատեց: Ցանկացավ բարձրանալ և քաղել խնձորը, բայց նրա բոլոր փորձերը անցան ապարդյուն:
Մոտակայքով մի ագռավ էր թռչում: Նա նույնպես նկատեց խնձորը: Իջավ ծառին և հեշտությամբ քաղեց այն:
Նապաստակն ասաց.
-Ինչու քաղեցիր իմ խնձորը:
-Ոչ, սա իմ խնձորն է,- ասաց ագռավը:
-Ես առաջինն եմ տեսել խնձորը,- ասաց նապաստակը:
Շարունակել կարդալ
|
|
Մոծաբանություններ