-Լինում է, չի լինում, մի փոքրիկ աղջիկ է լինում, անունը՝ Դեղին գլխարկ…
- Ոչ թե Դեղին, այլ՝ Կարմիր…
-Ախ, հա՜, Կարմիր գլխարկ… Մի անգամ մայրը կանչում է նրան և ասում. «Իմ սիրուն Կանաչ գլխարկ…»:
-Չէ, ի՞նչ Կանաչ, ասացի՝ Կարմիր:
-Լավ, լավ, Կարմիր: «Գնա մորաքրոջդ տուն և նրան տար տապակած կարտոֆիլ…»:
-Ոչ, ոչ: Մայրիկն ասում է. «Գնա տատիկի տուն և նրան տար այս կարկանդակները»:
-Լավ, թող այդպես լինի: Աղջիկը գնում է և անտառում հանդիպում ընձուղտին:
Շարունակել կարդալ
Իմ տատիկի խորհուրդները
Ես սիրում եմ կատարել,
Երբ տեսնում եմ իր ժպիտը,
Ես փորձում եմ կատակել:
Իմ պապիկի բարի խոսքը
Ես ձգտում եմ միշտ լսել,
Եվ տեսնել նրա հայացքը,
Որն ուզում է ինձ գովել:
Շարունակել կարդալ
Մանկության երազանքների առաջ բոլորս ենք պատասխանատու: Նրանք ապրում են մեզ հետ մեր կախարդական աշխարհում և հավատում են, որ մեր օգնությամբ մի օր իրականություն են դառնալու: Բայց մի օր, չգիտես ինչպես, պարզում է, որ կյանքն անցել է կողքովդ, ու դու դա չես էլ նկատել: Մանկության երազանքն էլ մնացել է երազանք: Եվ ոչինչ եթե Դուք արդեն տատիկ կամ պապիկ եք ու Ձեզ ծեր եք համարում: Մի՞թե քաջ տատիկներ ու պապիկներ չեն լինում:
Շարունակել կարդալ
Գտնված երազ մուլտֆիլմում զարմանալի քիչ են խոսակցությունները, չկա նաև հեղինակային խոսք: Փոքրիկ երկխոսությունները, սակայն, այնքան պարզ ու միաժամանակ տպավորիչ են, որ մեկ անգամ Գտնված երազ մուլտֆիլմը դիտողն այլևս չի մոռանում:
- Դու դեռ չե՞ս քնել: Չէ՞ որ արդեն գիշեր է:
-Պապիկ, այս գրքում այնքան գեղեցիկ թիթեռներ կան: Դու ամեն ինչ գիտես: Ասա, որտե՞ղ են նրանք ապրում:
-Քնիր, թոռնիկս: Հիմա ուշ է: Թիթեռների մասին ես կպատմեմ վաղը: Բարի գիշեր: Քնիր, քնիր բալիկս: Շարունակել կարդալ
|
|
Մոծաբանություններ