ԼԵՈՆԻԴ ԵՆԳԻԲԱՐՅԱՆ – ԱՍՏԻՃԱՆԸ
Մի օր ես հանդիպեցի աստիճանին: Դա մի վերև տանող աստիճան էր, որից այնքան հաճախ ցած են գլորվում: Մենք երկար զրուցեցինք և ես շատ բան հասկացա...
նովել
-
-
ԼԵՈՆԻԴ ԵՆԳԻԲԱՐՅԱՆ — ԱՇՈՒՆ
Մի անգամ, երբ լեռներից աշունն իջավ Երևան և փողոցները դարձան շագանակա-ոսկեգույն, քաղաք ժամանեց ծաղրածուն:Չգիտեմ, գուցե նա սիրահարվեց մի երկարոտն ու թուխ աղջկա, իսկ գուցե դա...
-
ԻՄ ԲԱՐԵԿԱՄԸ. ԼԵՈՆԻԴ ԵՆԳԻԲԱՐՅԱՆ
Երրորդ մուտքում ապրող իմ բարեկամը 6 տարեկան է: — Գիտե՞ս, — մի օր ասաց նա ինձ,- մեր շենքը նման է բուտերբրոդի: Ես նայեցի առաջին հարկին...
-
ՁՆԾԱՂԻԿԸ. ԼԵՈՆԻԴ ԵՆԳԻԲԱՐՅԱՆ
Այսօր ես հավաքում եմ դեղին, նարնջագույն, կարմրավուն տերևները աշնանային անտառում: Հրաշք ոսկին իմ ձեռքերի մեջ է ու իմ շուրջը: Իսկ ես մտածում եմ այն մասին,...
-
ԼԵՈՆԻԴ ԵՆԳԻԲԱՐՅԱՆ — ՄԻ ՆԵՂԱՑՐԵՔ ՄԱՐԴՈՒՆ
Հենց այնպես, առանց պատճառի մի նեղացրեք մարդուն: Դա կարող է շատ վտանգավոր լինել: Իսկ գուցե նա Մոցարտ է: Եվ առավել ևս դեռ ոչինչ չի հասցրել...
-
ՏԵՐԵՎՆԵՐ …
Մարդկային կյանքի դյուրաբեկ ճյուղերին նախշազարդ կանաչ տերևիկներ կան: Բարու տերևներ, որոնք ամենաշատն են, քնքուշ տերևներ սիրո և տերևներ վախի, որոնք սովորաբար աճում են ինչ-որ տեղ,...
-
ԼԵՈՆԻԴ ԵՆԳԻԲԱՐՅԱՆ. ՀՈՎԱՆՈՑԸ
Մի փոքր լռելուց հետո աղջիկն ասաց. — Բայց մենք տուն չունենք, որտե՞ղ ենք ապրելու: Տղան ժպտաց ու պատասխանեց, որ ինքը հովանոց ունի, որ այն բոլորովին...
