ԿԱՏՈՒՆ, ՈՐՆ ՈՒԶՈՒՄ ԷՐ ԿՈՄՊՈԶԻՏՈՐ ԴԱՌՆԱԼ

1 min


ԶՎԱՐՃԱՊԱՏՈՒՄ՝ 3 ՄԱՍԻՑ

Հեղինակ՝ Արա Ալոյան 

Մաս առաջին

Հեղինակի խոսք

Քանի այսպես լուռ եք նստած,
Ներկայացնեմ գործող անձանց.
Կատու և տատ, Մուսա, Դանիել,
Օկտավայից յոթ նոտաներ:
Դուք կլսեք մի նոր պատում,
Թե ինչ ուզեց դառնալ կատուն:
Ահա այսպես, մի օր հանկարծ,
Մի պուտ թանաք իր սև թաթին,
Թանաք ու թուղթ իրար խառնած,
Կատուն եկավ, դիմեց տատին.

Կատու

Բավ է՝ մնամ անգործ, անբան,
Բավ է՝ բռնեմ մուկ ու ճանճեր,
Սա՞ էր ցեղիս միակ ճամփան,
Սրա համար ծնվել արժե՞ր:
Ի՞նչ է կյանքս՝ թռի-վռի,
Ունեցածս՝ մուկ ու մածուն,
Չունեմ քո դեմ ոչ մի կռիվ,
Սուտ նվնվալ չեմ էլ փորձում:
Զուր եմ այսքան տարի լռել,
Ինձ բռնել է դողը վերին,
Որոշել եմ երգեր գրել,
Պատիվ բերել կատուներին:

Տատ

Քեզ ի՞նչ ասեմ, այ խենթ կատու,
Ո՞վ է տեսել «սուտը ստով»,
Ականջներիս չեմ հավատում՝
Կատուն դառնա կոմպոզիտո՞ր:
Այ, մռռոցդ երգ է գուցե.
Երբ հոգնում եմ աշխատանքից,
Քուն է գալիս աչքերիս ծեր
Մռռոցիդ տակ՝ հեշտ ու հանգիստ:
Միայն երգն է քո հմայում,
Չեմ հասկանում ջազ ու ռոքից,
Քնքուշ մռռոց, անմեղ մյաու
Օրորում են այնպես հոգիս:

Կատու

Չհամոզե՛ս իզուր ինձ, տատ,
Բարկացրել եմ այնքան ես քեզ,
Հոգս պատճառել քեզ անընդհատ,
Տունը սարքել իսկը կրկես,
Իրար խառնել շոր ու կոշիկ,
Ակնոցներդ ջարդել թաքուն,
Սենյակ բերել ցեխ ու փոշի,
Հավերին եմ նեղել բակում:

Տատ

Ի՞նչ ես ասում, դրանց համար
Տատը հաստատ քեզ կների:
Ամեն պահի կողքիս եղար,
Տունն ես պահել չար մկներից:

Կատու

Չար մկների՞ց: Ախր, ա՛յ տատ,
Էդ մկներն էլ մեղք են ախր,
Անիծում են հիմա հաստատ:
Մկնե՞րն են չար, թե՞ այն վախը,
Պատճառել եմ որ մկներին.
Ի՜նչ- ի՜նչ կատվի ի՜նչ քաջություն. /հեգնանքով, ինքնաքննադատաբար/
Պատիվ չկա՛ կատուներին,
Որ բերում են տհաճություն:

Դանիել

Այդ երբվանի՞ց, այ անուսում,
Բարիացար այն աստիճան,
Որ մկների կյանքն է հուզում,
Պա՜հ-պա՜հ, խղճիդ հատա՞կն իջար: /ծաղրելով, բայց ոչ հեգնանքով/

Կատու

Ես անուսում լինեմ՝ ոչինչ,
Չեմ սովորել ու չգիտեմ,
Չիմացածը մեղք չես կոչի,
Քեզ պես խելոք էլ ո՞նց գտնեմ.
Քանի՜ տարի դաս ես սերտում,
Չես տարբերում ձուն էլ հավից,
Ախ, ուսումդ սիրի կատուն,
Դու սեփական մեղքդ քավիր:
Պայուսակդ թե դատարկես,
Երկուսների մի ողջ պաշար,
Բայց ի՞նչ խրատ ես կարդամ քեզ.
Քանի՞ ծեծ ես տվել ինձ չար, /ծաղրական տոնով/
Պարսատիկով հալածել ես,
Գցել բույնը ինձ շների…
Քեզ թվում է՝ մեծացե՞լ ես…
Չեմ հավատա ու չեմ ների:

Դանիել

Քննադատիս հապա տեսեք,
Դատավոր է դարձել գլխիս.
«Մեղավոր եմ, ինձ կներեք, /ծաղրական տոնով, հեգնանքով/
Ընկեր, պարոն, փիսո և փիս,
Ինձ թույլ տվեք արդարանալ,
Խոստանում եմ լավ սովորել»:
Չլինի՞ թե պատահաբար
Կատվի տեսք ես դու ընդունել,
Բայց տես հանկարծ և չընդունես
Դու ինձանից մի լավ քացի:
Բա՜վ է կատու-կատու խոսես,
Ճառեր կարդաս կատվակարծիք:

Զվարճապատումն ամբողջությամբ կարող եք ընթերցել՝ ձեռք բերելով գիրքը անմիջապես հեղինակից։ Գրքի արժեքը 2000 դրամ է։ 


Mocak