ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ ՀԱՅՐԻԿԻ ՄԱՍԻՆ


2 shares
բանաստեղծություններ հայրիկի մասին

Մեծ ուրախությամբ ձեզ ենք ներկայացնում Սուրեն Մուրադյանի հրաշալի բանաստեղծությունների հայրիկի մասին: Հայրիկները տարբեր են, ունեն տարբեր մասնագիտություններ, և մեզնից յուրաքանչյուրը շատ բան ունի սովորելու իր հայրիկից:

Advertisements

Ինքը՝ Սուրեն Մուրադյանը ասում է. «Հանդիպումների ժամանակ ընթերցողներն ինձ հաճախ նախատելու չափ հարցնում են, թե ինչու ավելի շատ բանաստեղծություններ են գրում մայրիկների մասին, իսկ հայրիկները մի տեսակ անուշադրության են մատնվել: Հարցը ավելի շատ ուղղված է մանկական բանաստեղծներին, որոնք քիչ են գրել հայրիկների մասին: Այս փաստը հաշվի առնելով՝ ես մի ամբողջ շարք եմ նվիրել հայրիկներին, որը խորագրել եմ «Իմ հայրիկը»»:

բանաստեղծություններ հայրիկի մասին

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՀՈՎԻՎ է

Իմ հայրիկը հովիվ է
Ծաղկած սարերում,
Ոչխարները անթիվ են,
Հազիվ եմ հաշվում:

Հայրիկս շվի ունի,
Այնպես է փչում,
«Կաքավիկն» ու «Անտունին»
Ձորում են հնչում:

Երգն ու կարկաչը թողած
Կկուն ու առվակը,
Ունկնդրում են հիացած
Անուշ նվագը:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՈՍՏԻԿԱՆ Է

Ոստիկան է իմ հայրիկը
Քաղաքում,
Փողոցների կարգ ու կանոնն է
Հսկում:
Եթե մեկը փողոցի կարգն է
Խախտում,
Իմ հայրիկը նկատում է,
Խիստ սաստում:

Վարորդները հայրիկից ոն՞ց են
Դողում,
Մեղավորին հայրիկը շատ է
Նեղում:
Իմ հայրիկը աշխատանքում
Խիստ է շատ,
Տանը՝ բարի ու ժպտում է
Անընդհատ:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՇԻՆԱՐԱՐ է

Իմ հայրիկը շինարար է,
Կառուցում է անդադար,
Նրա ձեռքում երգաշար են՝
Ցեմենտ, սվաղ, տուֆաքար:

Երևանում քանի՜-քանի՜
Շենքեր է նա կառուցել,
Նրա ձեռքով տասհարկանի
Տասը շենք է բարձրացել:

Կառուցել է մանկապարտեզ,
Բնակելի շենք, դպրոց,
Որոնք նայում են ժպտերես
Իմ հայրիկին քարագործ:

Թեկուզ ոչ մի շենքի վրա
Անուն չկա վարպետի,
Բայց հայրիկիս ոճն արևկա
Ամեն անցորդ էլ գիտի:

Իմ հայրիկը շինարար է,
Կառուցում է անդադար,
Նրա ձեռքում երգաշար են’
Ցեմենտ, ավազ, վարդաքար:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՇԱԽՄԱՏԻՍՏ Է

Իմ հայրիկը անընդհատ
Տանը խաղում է շախմատ,
Խաղաքարերը ձեռքում
Տարբերակ է մշակում:

Մատ է անում մայրիկին
Ու իմ Զաքար պապիկին:
Շատ է սիրում ձիուկին,
Թագուհուն ու փղիկին:

Նեղն է ընկնում հենց արքան,
Իմ հայրիկը յոթ վայրկյան
Մտածում է, զոհ տալիս,
Վտանգից դուրս է գալիս:

Փակցված են մեր պատին
Չեմպիոնները շախմատի.
Լասկեր, Ֆիշեր,Կասպարով,
Պետրոսյան, Տալ ու Կարպով,
Կապաբլանկա, Բոտվիննիկ,
Ալյոխին ու Կրամնիկ:

Անուններն այս հայրիկին
Հարազատ են, թանկագին,
Բայց պաշտում է ավելի
Պետրոսյանին ու Տալին:

Նոր եմ խաղում ես շախմատ.
Դեռ չեմ կարող անել մատ,
Երազում եմ՝ մեծանամ,
Այնպես ուժեղ ես խաղամ,
Դառնամ չեմպիոն մեր բակի
Ու մատ անեմ հայրիկին:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՎԱՐՍԱՎԻՐ Է

Իմ հայրիկը վարսավիր է,
Աշխատելիս անչափ ժիր է,
Անբաժան են նրանից շատ՝
Սուր ածելին, սանր ու մկրատ:

Իմ հայրիկի ափերի մեջ
Պտտում են մարդիկ անվերջ
Գլուխները՝ հնազանդ, կախ,
Մեկ դեպի վեր, մեկ՜ աջ, մեկ՝ ձախ,

Նրա հյուրերն են ամեն օր
Երիտասարդ, հասակավոր
Բժիշկ, երգիչ ու գիտնական,
Եվ դատավոր, և ոստիկան,
ճարտարապետ ու շինարար,
Կոմպոզիտոր ու նախարար:

Իսկ հայրիկը աշխույժ, զվարթ,
Ձեռքերի մեջ՝ սանր, մկրատ,
Հարդարում է մազեր ու հունք,
Գեղեցկացնում բեղ ու մորուք:

Իմ հայրիկը վարսավիր է,
Մարդկանց հանդեպ սիրալիր է,
Ով ուզում է գեղեցկանա՝
Իմ հայրիկին թող հյուր գնա:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՓՈՍՏԱՏԱՐ Է

Իմ հայրիկը փոստատար է,
Հեծանիվով շատ արագ
Հասցնում է, ուր որ հարկն է,
Թերթ, հեռագիր ու նամակ:
Պայուսակը կախած ուսից՝
Սլանում է փողոց, բակ
Մեղմիկ ժպիտը երեսին,
Նրա դեմ դուռ չկա փակ:

Պարտաճանաչ, ամիսը մեկ
Թոշակներ է բաժանում,
Աշխատանքում երբեք, երբեք
Հայրիկս չի ծուլանում
Քաղաք, գյուղ է կապում իրար,
Մտերմացնում է մարդկանց,
Երեք լեզվով կարդում ծրար,
Թեկուզ լինի վատ գրված:

Լուրեր է նա բերում, տանում,
Ամեն ուրախ լուրի հետ
Գովեստներ է նա ստանում
Ու միշտ մնում է համեստ:
Փոստատար է իմ հայրիկը,
Հեծանիվով շատ արագ
Պայուսակն է տանում՝ լիքը
Թերթ, հեռագիր ու նամակ:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՆԿԱՐԻՉ Է

Իմ հայրիկը վրձինն առած,
Ներկապնակը ուսին՝
Բարձրանում է սեգ Արագած՝
Գոհ ժպիտը երեսին:

Մի կիրակի ինձ էլ իր հետ
Տարավ ժայռավոր Գեղարդ,
Գա վանք չէր, այլ իսկական բերդ՝
Պատերին՝ նուրբ նախշ ու զարդ:

Գնացել եմ հայրիկիս հետ
Գոշավանք ու էջմիածին,
Սուրբ Գայանե, Հռիփսիմե,
Այրիվանք ու Հաղարծին:

Սևանա լիճ եմ գնացել,
Դիտել լեռները Գեղամա,
Այդ ամենը անմահացել,
Թանգարանում են հիմա:

Խայտաբղետ նվերներ կան՝
Նատյուրմորտներ, մերկ կանայք,
Այնքան խոսուն ու բնական,
Տեսնեք՝ պիտի զարմանաք:

Մտեք նրա արվեստանոց՝
Թանգարան է շատ շքեղ,
Կա ինքնատիպ մի Զվարթնոց,
Որ չեք գտնի ոչ մի տեղ:

Իմ հայրիկի կտավներից
Ողջ Հայաստանն է խոսում,
Այցելուները հարգալից,
Գովեստի խոսք են ասում:

Իմ հայրիկը վրձինն առած,
Ներկապնակը ուսին՝
Օեգին սար է ելնում զինված՝
Ասես գնում է որսի:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՈՒՍՈՒՑԻՉ Է

Իմ հայրիկը ուսուցիչ է,
Մայրենի լեզվի խոր գիտակ,
Սեղանին կարմիր գրիչ է
Ու տետրեր, տետրեր անքանակ:

Գրքեր է կարդում հաստափոր,
Կարդում է օրվա թերթերը,
Լուրեր են պատմում նորանոր
«Իրավունքը», «Ազգը»,«Եթերը»:

Ինչ էլ կատարվի աշխարհում,
Իմանում է իմ հայրիկը,
Նա անբաժան է համարում
Սփյուռքը և հայրենիքը:

Ուզում է բոլորն անխտիր
Մեր տանը խոսեն անսխալ,
Հայրիկն այնքան է ուշադիր՝
Գանձ է հայերեն ամեն բառ:

Որտեղ սխալ է նկատում,
Նա միշտ ուղղում է անվարան,
Նրան բոլորն են գնահատում,
Կոչում կենդանի բառարան:

Իմ հայրիկը ուսուցիչ է,
Մայրենի լեզվի մասնագետ,
Ձեռքին միշտ կարմիր գրիչ է,
Զգույշ, չվիճեք նրա հետ:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ԴԵՐՁԱԿ Է

Հայրիկս հմուտ դերձակ է,
Ունի նուրբ ու բարձր ճաշակ,
Պատվերները թեկուզ շատ են,
Կարում է որակով, արագ:

Առավոտից ուշ երեկո
Անվերջ գալիս են ու գալիս,
Հայրիկից հեռանում են գոհ,
Եվ նոր պատվերներ են տալիս:

Մեկը թե՝ խնդրում եմ, վարպետ,
Կարիր ձմեռվա վերարկու,
Մեկն էլ՝ վարպետ, առանց հերթ
Խալաթ կարիր մինչ իրիկուն:

Վարպետ ջան, խնդրում եմ շտապ
Տաբատս մի քիչ նեղացրու,
Հարսանիք եմ կանչված շաբաթ,
Տես հա, չուշացնես, հասցրու:

Պատվերներ անվերջ, անհատնում,
Շուկա է արտելն իսկական,
Մեկն ուզում է խաշի կոստյում
Կամ վերնաշապիկ տոնական:

Մատիտն ականջի ետևում,
Մետրաչափը գցած վզին,
Հայրիկս չափում է, ձևում,
Որ նոր զգեստը լավ սազի:

Հայրիկս հմուտ դերձակ է,
Ունի նուրբ ու բարձր ճաշակ,
Պատվերները թեկուզ շատ են
Կարում է որակով, արագ:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ԴԵՐԱՍԱՆ Է

Իմ հայրիկը դերասան է,
Շնորհալի, խանդավառ,
Ո՝չ Չապլին, ոչ Փափադյան է,
Բայց նա մեծ է ինձ համար:

Ամբողջ օրը հայելու մոտ
Տարբեր դերեր է փորձում,
Պեպո է նա խաղում ցասկոտ
Զիմզիմովին քարկոծում:

Քաջ Նազար է դառնում անվախ
Քարվան կտրում, թալանում,
Շափ ենք տալիս մենք էլ ուրախ
Ու ծիծաղից թուլանում:

Փոքր դերեր է վստահում
Ռեժիսորը հայրիկին,
Իսկ հայրիկը միշտ դժգոհում,
Բողոքում է մայրիկին:

«Տանը խաղանք մենք «Օթելլո»,
Դեզդեմոնա դու խաղա,
Այնպես խաղանք, որ մեր խաղով
Ամբողջ թաղը զարմանա»:

Ու հայրիկը յոթ վայրկյանում
Մայրիկին է «խեղդում» խեղճ,
Մայրիկն այնպես է զայրանում՝
«Վիզս ցավեց, այ անխիղճ».

Ծափահարում ենք մենք ուժգին,
Մայրիկն իսկույն ներում է,
Մեղմիկ գրկում է հայրիկին
Ու միասին պարում են:

Միշտ աշխույժ են անցնում այսպես
Իմ հայրիկի խաղերը.
Փոքրիկ ու մեծ հանդիսատես
Գիտեն իրենց տեղերը:

Իմ հայրիկը դերասան է,
Շնորհալի, խանդավառ,
Ո՝չ Չապլին, ո՝չ Փափազյան է,
Բայց նա մեծ է ինձ համար:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՍԱՀՄԱՆԱՊԱՀ Է

Հայրիկս կանաչ զգեստ հագած՝
Կանգնած է սահմանի վրա,
Ով էլ որ լինի սահմանազանց՝
Չի ազատվի ձեռքից նրա:

Հեռադիտակը միշտ աչքերին՝
Հայրիկս սահմանն է հսկում,
Նույնիսկ ցրտին, խավար գիշերին
Զգոն կանգնած է իր պոստում:

Գյումրին, Հայաստանն է թիկունքին,
Իսկ դիմացը՝ թուրք ոսոխը,
Որ եղեռնի դաժան օրերին
Զավթել է մեր հայոց հողը:

Հայրիկիս ահից թռչունն անգամ
Սահմանը չի կարոդ անցնել,
Ուղեկալն այնքան է մարտական՝
Անսասան պատնեշ է դարձել:

Դե կյանք է, պատահի թե հանկարծ
Մեկը մեր հողը սողոսկի,
Հավատարիմ Ռեքսը կատաղած՝
Լրտեսին իսկույն կճանկի:

Մեր հողը, մեր քունն է պաշտպանում
Իմ հայրիկը սահմանապահ,
Սահմանի այն ափից թշնամուն
Չկա անցնելու մի Ծապան:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾ Է

Թե գթասիրտ Աստված
Աղքատին չգթա՝
Խնայի կտոր հաց,
Հայրիկս հույս կտա:
Պարտքն է բանաստեղծի
Միշտ ձեռք մեկնել ընկածին:

Մեկը երջանիկ է.
Ծնունդ է հարկի տակ,
Ուրախ հարսանիք է,
Կնունք է կամ պսակ:
Պարտքն է բանաստեղծի՜
Ծով խինդը տարածի:

Բանաստեղծ հայրիկս
Բոլորի հետ է միշտ,
Կիսում է հավասար
Եվ խնդություն, եվ վիշտ:
Ծաղիկներից բացված
Երգեր է նա հյուսում,
Աշնանը բարակած
Առվի ձայնն է լսում:

Լուսինն ու աստղերը
ժպտում են չափածո,
Ոսկեգույն արտերում
Ծփում են ինչպես ծով:
Հանգիստ չունի տանը.
Գրում է անընդհատ,
Սիրում Հայաստանը
Կյանքից, երգից էլ շատ:

Մի օր մայրիկն ասաց.
Բավական է գրես,
Գիրքն անցյալում մնաց,
Ո՞վ է կարդում էլ քեզ:
Նեղացավ հայրիկը.
Առանց գրքի, երգի
Փուլ կգա երկինքը,
Սյունը՝ տիեզերքի:

ճիշտն ասած այս խոսքից
Բան չհասկացա ես,
Բայց դե առանց գրքի
Ձանձրալի է այնպես:
Ուզում եմ ինձ համար
Երգ ու գիրք գրի նա,
Որ երկինքը հանկարծ
Մեզ վրա փուլ չգա:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՊԱՏՄԱԲԱՆ Է

Իմ հայրիկը պատմաբան է
Շատ անվանի,
Անգիր գիտի հին քարտեզը
Հայաստանի:

Նա ասում է՝ մերն են եղել
Կարսն ու Վանը,
Մուշը, Սասունն,
Արդահանը:

Կիլիկիան ու Ախթամարը,
Տարոնն, Անին,
Մասիս սարը:
Թուրքը բռնի Տեր է դարձել,
Մեր վանքերը Քանդել, պղծել:

Իմ հայրիկը ասում է ինձ.
Հիշի՝ր, տղաս,
Երբ մեծանաս,
Իմ պատգամը Չմոռանաս:

Պիտի դատի առաջ կանգնեն
Թուրք գողերը,
Պիտի հային վերադարձվեն
Մեր հողերը:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ԱՅԳԵՊԱՆ Է

Իմ հայրիկը այգեպան է,
Ծառերն այնքան է սիրում,
Մրգով լիքն է միշտ գրպանը,
Այնպես անուշ են բուրում:

Մեր տանը միշտ անպակաս են
Ծիրանը, տանձ, խնձորը,
Խաղողը, թուզն ու կեռասը,
Սերկևիլը, սալորը:

Երկու ծառ էլ ես եմ տնկել,
Իմ հայրիկի ճոխ այգում,
Երկու գարուն է անցկացել,
Բայց ծառերս չեն ծաղկում:

Հայրիկն ասաց.
-Քիչ համբերի,
Հաջորդ գարնանն անպայման
Քո բալենին, սալորենին
Կծաղկեն ու բերք կտան:

Անհամբեր եմ, քիչ, քիչ մնաց,
Երրորդ գարունը կգա,
Ծառերը՝ իմ ձեռքով տնկած,
Առաջին բերքը կտան:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՊԱՏԳԱՄԱՎՈՐ Է

Պատգամավոր է իմ հայրիկը,
Միշտ խոսում է ժողովում,
Ռադիոյով, տանն ու ամեն տեղ
Իրենց արածն են գովում:

Ասում է՝ միանշանակ
Բազում հարցեր են լուծել,
Աշխատել են անչափ հստակ,
Մարդկանց մասին մտածել:

ճիշտն ասած, ես իմ հայրիկի
Գործից բան չեմ հասկանում,
Գիտեմ՝ ճարտար լեզու ունի,
Խոսում է, չի վերջանում:

Պատգամավորն ի՞նչ է անում,
Գուցե փոքր եմ, մեծանամ՝
Այն ժամանակ իմ հայրիկի
Արածը ճիշտ կիմանամ:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՖՈՒՏԲՈԼԻՍՏ Է

Իմ հայրիկը ֆուտբոլիստ է,
Խաղում է նա անթերի,
Հարձակման մեջ այնքան խիստ է,
Ով էլ լինի՝ չի ների:

Նա Պելեի, Զիդանի պես
Շատ ուժգին է հարվածում,
Հակառակորդ թիմերի մեջ
Ահ ու խուճապ տարածում:

Իմ հայրիկը «Արարատում»
Դեռ գնդակ չի խփել շեղ,
Իմ հայրիկի շնորհիվ ինձ,
ճանաչում են ամեն տեղ:

Գերազանց եմ միշտ սովորում,
Բա ծուլանա՞մ, ամոթ չի՞,
Որ ժողովում ծնողական
Իմ հայրիկը ամաչի:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ԲԺԻՇԿ Է

ճերմակ խալաթ է
Հայրիկս հագնում,
Հիվանդներին է
Բուժում, միշտ օգնում:

Նա քանի սրտի ՛
Արատ է բուժել,
Քանի՜ քանիսի՜ն
Կյանք է պարգևել:

Հայրիկս հաճախ
Մնում է անքուն,
Մահամերձին է
Կյանք տալիս, փրկում:

Իմ երազանքն է՝
Դառնալ սրտաբան,
Ու սրտեր բուժել
Հայրիկիս նման:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ՎԱՐՈՐԴ Է

Հայրիկս վարորդ է,
Ավտոբուսի,
Մի վատ խոսք չեմ լսել
Նրա մասին:

Վարում է մեքենան
Միշտ անխափան,
Ուղևոր է տանում
Գորիս, Կապան:

Սլանում է դժվար
ճամփաներով,
Իջնում է զիգզագ
Կեռմաններով:

Գարնանը հայրիկս
Ամեն անգամ
Մանուշակ է բերում
Նուրբ, ալպիական:

Աշնանը բերում է
Ընկույզ ու նուռ,
Մուրաբա՝ մակնիշը
«Թուզ. Զանգեգուր»:

Երբ արձակուրդ լինի,
Օրեր գան տաք,
Գնալու եմ
Գորիս Տաթևի վանք:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ԳՅՈՒՂԱՊԵՏ Է

Իմ հայրիկը ընտրվեց գյուղապետ,
Այդ օրից դարձավ նա ամենագետ:
Գետի վրա նոր կամուրջ կառուցեց,
Այգիների համար ջրանցք բացեց:

Գյուղացու հոգսը լավ է հասկանում,
Ամեն հարցից էլ գլուխ է հանում:
Հանգստի այգի դարձրեց խոպանը,
Կանգնեցրեց Անդրանիկի արձանը:

Մանկապարտեզին նոր շենք նվիրեց,
Դպրոցի կիսատ շենքը ավարտեց:
Գյուղում ով հանդիպի ինձ փողոցում,
Գոհ ժպտում է ու իր սիրտն է բացում.

Երկար կյանք ունենա գյուղապետը՝
Մեր պարծանքը, իր գործի վարպետը:

ԻՄ ՀԱՅՐԻԿԸ ԴԱՏԱՎՈՐ է

Իմ հայրիկը արդարամիտ
Դատավոր է,
Անմեղների թիկունքն է միշտ,
Զորավոր է:
Նա դատում է ավազակին,
Չարին, գողին,
Խաբեբային, կռվազանին
Ու գռփողին:

Չարիք ծնող վատ բարքերը
Նա ատում է,
Պաշտպանում է օրենքները
Ու դատում է:
Իմ հայրիկը արդարամիտ
Դատավոր է,
Թող հայրիկից վախենա,
ո վ Մեղավոր է:


Like it? Share with your friends!

2 shares

Մեկնաբանել

Շնորհակալություն

Հավանեք մեր էջը Facebook-ում։